Naguguluhan at takot na takot, sumakay ako. Dinala kami ng sasakyan hindi sa isang iskwater, kundi sa isang napakalaki at eksklusibong pribadong estate sa itaas
ng bundok na napapalibutan ng matataas na pader at security guards.

Pagpasok namin sa loob ng isang naglalakihang mansyon, humarap sa akin si Gabriel. “Bigyan niyo ng makakain at maayos na kwarto ang mag-ina ko. Maglilinis
lang ako,” utos niya sa mga nakapilang kasambahay.

Makalipas ang isang oras, lumabas si Gabriel mula sa kwarto. Napasinghap ako. Wala na ang madungis na kargador. Ang lalaking nakatayo sa harapan ko ngayon ay
nakasuot ng mamahaling Italian suit, maayos ang buhok, malinis ang mukha, at napakagwapo.

“A-Sino ka …? ” nanginginig kong tanong.

Lumapit siya sa akin at malambing na hinawakan ang aking kamay. “Ako si Gabriel Imperial. Ang CEO ng Imperial Conglomerate.”

Bumagsak ang panga ko. Ang Imperial Conglomerate ang pinakamayaman at pinakamakapangyarihang kumpanya sa buong rehiyon!

“N-Pero bakit … bakit ka nagpapanggap na pulubi sa palengke?” utal-utal kong tanong.

“Dahil may iniimbestigahan akong malaking sindikato at korapsyon sa palengke na palihim na pinapatakbo ng madrasta mong si Dona Carmela, paliwanag ni
Gabriel, bakas ang seryosong awtoridad sa kanyang boses. “Nakita ko kung paano ka niya tratuhin. Alam ko ang lahat ng kalupitan niya saʼyo at sa anak mo. Kaya
nang bayaran niya ako para magpanggap na patay-gutom at pakasalan ka, pumayag ako. Dahil ito lang ang paraan para mailabas ko kayo sa impyernong mansyon
na iyon nang ligtas at legal kitang maprotektahan bilang asawa ko.”

Naluha ako. Sa kauna-unahang pagkakataon sa loob ng dalawang taon, naramdaman kong may nagtanggol at nag-alaga sa akin at sa anak ko.

Ang Huling Halakhak ng Madrasta

Lumipas ang isang linggo. Walang kaalam-alam si Dona Carmela sa nangyayari. Nagpatawag siya ng isang malaking ‘Grand Gala’ sa kanyang mansyon para
ipagdiwang ang pagiging bagong may-ari ng buong kumpanya namin.

Inimbitahan niya ang lahat ng mayayaman, kabilang na ang inaasam-asam niyang “Bilyonaryong Investor” mula sa Imperial Conglomerate na magliligtas sana sa
palubog niyang mga negosyo.

Pagdating ng gabi, puno ng kislap ang mansyon. Nakasuot si Doña Carmela ng pinakamahal niyang gown.

“Ladies and gentlemen,” anunsyo ng host. “Salubungin po natin ang ating special guest of honor, ang CEO ng Imperial Conglomerate, Mr. Gabriel Imperial, kasama
ang kanyang napakagandang asawa!

Bumukas ang malalaking double doors. Pumasok kami ni Gabriel. Nakasuot ako ng isang kumikinang na diyamanteng gown na nagkakahalaga ng milyun-milyon,
habang si Gabriel ay napakakisig sa kanyang itim na tuxedo.

Ang Pagbagsak ng Gahaman

Nagkandarapa si Dona Carmela na tumakbo palapit sa amin upang sumaludo. “Mr. Imperial! Isang malaking karanga-”

Natigil sa ere ang mga salita ni Doña Carmela. Tiningnan niya ako. Tiningnan niya si Gabriel. Nanlaki ang kanyang mga mata na parang luluwa mula sa kanyang
mukha. Nagsimulang manginig ang buo niyang katawan.

“C-Clara …? A-Anong ginagawa mo rito ?! Bakit ganyan ang suot mo ?! ” tili niya, pagkatapos ay napatingin kay Gabriel. “T-Teka … ikaw yung patay-gutom sa palengke!
Bakit … b-bakit tinawag kang Mr. Imperial ?! ”

Ngumiti si Gabriel nang napakalamig. “Ako nga ang pinakasalan niya, Dona Carmela. Ang pulubing binayaran mo ng limampung libo para sirain ang buhay ng asawa
ko.”

Binalot ng nakakabinging katahimikan ang buong ballroom. Nag-umpisang magbulungan ang mga bisita.

“I-Ibig sabihin … b-bilyonaryo ka ?! ” namumutlang sigaw ng madrasta ko, halos mawalan ng hininga sa matinding gulat at pagsisisi. Napahawak siya sa kanyang
dibdib.

“Oo. At bilang asawa ko, si Clara ngayon ang nag-iisang co-owner ng Imperial Conglomerate,” mariing pahayag ni Gabriel. Humarap siya sa mga pulis na kasunod
namin sa likuran. “Arrest her. Nakuha ko na ang lahat ng ebidensya ng korapsyon, money laundering, at pamemeke niya ng dokumento sa yaman ng asawa ko.”

Napasigaw si Dona Carmela habang pinoposasan siya ng mga pulis sa harap ng lahat ng kanyang bisita. “Clara! Anak! Parang awa mo na, tulungan mo ako! Bini-biro
lang kita noon!” umiiyak na pagmamakaawa niya habang kinakaladkad siya palabas.

Tiningnan ko lamang siya nang walang anumang awa. “Ang kasakiman mo ang mismong naghukay ng sarili mong libingan, Dona Carmela.”

Iniwan namin siyang humahagulgol sa kalsada. Nang gabing iyon, nakuha kong muli ang lahat ng ninakaw sa akin, at higit sa lahat, nakatagpo ako ng isang tunay na
lalaking handang magbalatkayo at isugal ang lahat upang iligtas ang aming mag-ina.