UMUWI AKO GALING SA ISANG SIKRETONG MISYON

UMUWI AKO GALING SA ISANG SIKRETONG MISYON AT NAABUTAN ANG ANAK KO NA NAKALUHOD SA SAHIG—HINDI ALAM NG KABIT NG ASAWA KO NA AKO ANG NAGMAMAY-ARI NG LAHAT, PATI NA ANG BUHAY NILA.

Ang unang bagay na nakita ko pagbukas ko ng malaking double doors ng aming mansyon sa Forbes Park, Makati ay hindi ang Happy Birthday banner para sa pitong-taong-gulang kong anak na si Lara.

Hindi rin ang mga pink cupcakes na inorder ko pa sa isang sikat na bakeshop sa BGC dalawang buwan na ang nakalipas bago ako biglaang umalis para sa isang maselan at sikretong misyon ng gobyerno. At lalong hindi ang maliit at paboritong dilaw na bestida na ipinangako ni Lara na isusuot niya sa araw ng pag-uwi ko.

Sa halip… ang nakita ko ay ang anak ko, nakaluhod sa malamig na marmol na sahig ng aming sala.

Tahimik siyang umiiyak, ang maliliit na balikat ay nangangatog sa takot. Nakatayo sa harap niya ang isang babaeng hindi ko kilala, nakasuot ng manipis at mapang-akit na damit, habang nakapamewang at nakatingin nang matalim sa aking anak. Sa ‘di kalayuan, nakaupo sa paborito kong sofa ang asawa kong si Miguel, prenteng umiinom ng whiskey at nakatingin lang sa kanyang cellphone na parang walang pakialam sa nangyayari.

“Ganito ang tamang pagpapalaki sa isang batang laki sa layaw,” mataray na sabi ng babae, ang boses ay umaalingawngaw sa buong sala. “Kung hindi mo kayang turuan ng disiplina ang anak mo, Miguel, pwes, ako ang magtuturo sa kanya. Tignan mo, natapon niya ang juice sa paborito kong designer shoes!”

Tumawa nang mahina si Miguel. “Hayaan mo na, babe. Matututo rin ‘yan. Lara, humingi ka ng tawad kay Tita Cindy mo.”

Bumagsak ang itim na tactical duffel bag ko sa sahig. Lumikha ito ng malakas na tunog na umagaw sa atensyon nilang lahat.

Napasinghap si Lara. Nang makita niya ako, nanlaki ang mga mata niya. “Mommy…”

Bumakas ang matinding gulat sa mukha ni Miguel. Nabitawan niya ang baso ng alak, na nabasag sa sahig. Tumayo siya nang mabilis, namumutla at pinagpapawisan.

“I-Isabel?! Akala ko ba… akala ko ba sa makalawa pa ang uwi mo galing sa business trip mo sa Singapore?” nauutal na tanong ng asawa ko.

Ang aking “business trip sa Singapore” ay ang cover story na ginagamit ko sa tuwing pinapatawag ako ng National Intelligence Coordinating Agency (NICA) para sa mga classified high-threat operations. Sa paningin ni Miguel, isa lang akong Data Analyst sa isang tahimik na kumpanya. Ang totoo, ako ay isang Tier-1 Intelligence Operative, at ang kumpanyang pinapasukan niya—ang buong negosyo na nagpapakain sa kanyang kayabangan—ay isa lamang sa napakaraming shell corporations na pagmamay-ari ko at ng pamilya ko.

Tiningnan ako ni Cindy mula ulo hanggang paa. Imbes na matakot dahil nahuli siya, tinaasan niya ako ng kilay.

“Oh. Ikaw pala ang asawang laging wala,” mapanuksong sabi ni Cindy. Lumapit siya kay Miguel at kumapit sa braso nito. “Well, tutal nandito ka na rin, mas mapapadali ang usapan. Mag-impake ka na ng mga gamit mo at isama mo na ang iyakin mong anak. Kami na ni Miguel ang titira rito. Siya naman ang nagbabayad ng bahay na ‘to, kaya wala kang karapatan.”

Hindi ako sumigaw. Bilang isang operative, tinuruan akong kontrolin ang aking emosyon sa pinakamatitinding sitwasyon. Pero sa loob-loob ko, isang malamig at nakakamatay na apoy ang nagliliyab.

Naglakad ako palapit. Bawat hakbang ng aking combat boots ay nagpatahimik sa buong kwarto.

Nilampasan ko silang dalawa at lumuhod ako sa harap ng anak ko. Pinunasan ko ang mga luha niya at dahan-dahan ko siyang itinayo.

Part (2):

“Shh, tahan na, baby. Nandito na si Mommy,” bulong ko sabay halik sa noo niya.
“Pumunta ka sa kwarto mo at ilagay mo ang headphone mo. Mag-play ka ng paborito
mong music, okay? Susunod si Mommy.”

Tumango si Lara at mabilis na tumakbo paakyat ng hagdan. Nang marinig ko ang
pagsara ng pinto ng kanyang kwarto, dahan-dahan akong tumayo at hinarap ang
dalawang taong nagkamaling kalabanin ako.

“Isabel, let me explain-” panimula ni Miguel.

“Limang minuto,” malamig kong putol sa kanya.

Kumunot ang noo ni Cindy. “Anong limang minuto? Kung inaakala mong matatakot mo
kami-”

“Limang minuto ang ibinibigay ko sa inyo para lumayas sa pamamahay ko bago ko
kayo ipakayod sa semento,” kalmado ngunit mapanganib kong utos.

Tumawa nang malakas si Miguel. Akala niya siguro ay nagbibiro ako.

“Pamamahay mo? Isabel, nababaliw ka na ba? Ako ang nagbabayad ng mortgage nito! Ako
ang VP ng kumpanya! Ikaw? Isa ka lang hamak na empleyado na kumikita ng barya! Wala
kang karapatang palayasin ako sa sarili kong bahay!”

Kumuha ako ng isang maliit na itim na device mula sa bulsa ng aking leather jacket. Ito
ang aking encrypted comms unit. Pindot ko ang isang button at nag-iba ang kulay ng
mga ilaw sa buong mansyon. Ang mga automated steel shutters sa mga bintana ay
bumaba, at narinig ang pag-lock ng lahat ng pinto. Nag-iba ang aura ng bahay, tila
naging isang high-security vault.

Nag-panic si Cindy. “A-Anong ginagawa mo ?! ”

Tinitigan ko si Miguel sa mata. Ang kayabangan niya ay unti-unting napalitan ng
matinding kaba.

“Miguel,” panimula ko, ang boses ko ay kasing talim ng patalim. “Ang kumpanyang
pinapasukan mo, ang Empire Estates Makati, ay pagmamay-ari ng Maharlika Global
Holdings. Ang Maharlika Global ay isang pribadong yaman na nakapangalan sa akin
simula pa noong dalawampung taong gulang ako. Ang bahay na ito sa Forbes Park?
Binili ko ng cash apat na taon na ang nakakalipas. Ang ‘mortgageʼ na binabayaran mo
buwan-buwan? Direktang pumapasok sa isang account na pambayad ko lang sa
maintenance ng garden natin.”

Nanlaki ang mga mata ni Miguel. Umatras siya nang isang hakbang. “I-Imposible ‘yan …
nagpapanggap ka lang!”

“Nagpapanggap?” ngumiti ako nang malamig. “Ikinabit ko ang buhay ko sa panganib
sa loob ng dalawang buwan para protektahan ang seguridad ng bansa natin, habang
ikaw, ninanakawan mo ang kumpanya ko para pambili ng mga mamahaling bag ng
kabit mo.”

Inilabas ko ang aking cellphone at ipinakita sa kanya ang screen.

“Tatlumpung milyong piso, Miguel. ‘Yan ang halaga ng idinikwat mo mula sa
corporate funds sa loob ng isang taon. Pinasok ko ang mga bank accounts mo habang
nasa military chopper ako pauwi. Nakita ko ang lahat. Ang mga hotel bookings sa
Boracay, ang mga alahas sa Greenbelt, ang condo sa BGC na inuupahan mo para kay
Cindy.”

Humarap ako kay Cindy, na ngayon ay nanginginig na sa takot at nakahawak sa braso
ni Miguel.

“At ikaw,” sabi ko kay Cindy. “Ang sapatos na iniyakan mo dahil natapunan ng juice ng
anak ko? Binili ‘yan gamit ang perang ninakaw ng lalaking ‘yan mula sa akin. Wala
kang pagmamay-ari kahit katiting na hibla ng damit mo. Lahat ng iyan, pera ko.”

Pinindot ko ang isa pang button sa aking telepono. Sa loob ng sampung segundo,
pumasok ang limang kalalakihang nakasuot ng itim na tactical gear mula sa pinto ng
kusina. Sila ang aking personal security detail na pawang mga retiradong Scout
Rangers.

“Ma’am,” bati ng lider nila, yumuko nang bahagya sa akin.

“Ilipat ang lahat ng pondo ni Miguel pabalik sa kumpanya. I-freeze ang lahat ng personal
accounts niya at kanselahin ang lahat ng credit cards ng babaeng ‘yan. Ngayon din,” utos ko.

“Understood, Ma’am.”

Bumagsak ang mga tuhod ni Miguel sa sahig. Nawala ang lahat ng kulay sa mukha niya.
Ang lalakeng akala niya ay hawak niya ang mundo ay biglang naging pulubi sa loob ng
ilang minuto.

“Isabel … please! Asawa mo ako! Patawarin mo ako, hindi ko alam … please, huwag mong
gawin ‘to! Makukulong ako sa Bilibid kapag inilabas mo ang mga ebidensya ng
pagnanakaw!” pagmamakaawa niya, umiiyak at pilit na inaabot ang mga sapatos ko.

Umatras ako. Tiningnan ko siya nang may matinding pandidiri.

“Tinapos mo ang karapatan mong maging asawa ko noong dinala mo ang babaeng
‘yan sa bahay ko. At tinapos mo ang karapatan mong maging malaya noong hinayaan
mong paluhurin at paiyakin ng babaeng ʼyan ang anak ko.”

Tumingin ako sa mga guards. “Ilabas niyo sila. Iwan niyo sila sa labas ng gate ng
village. Huwag niyo silang hayaang magdala ng kahit anong gamit maliban sa suot
nila.”

Nagsisigaw si Cindy habang hinihila siya ng mga guards palabas. “Bitawan niyo ako!
Miguel, gumawa ka ng paraan!” Ngunit si Miguel ay walang nagawa kundi ang
humagulgol habang kinakaladkad palabas ng mansyong akala niya ay kanya.

Nang sumara ang malaking pinto at muling bumalot ang katahimikan sa bahay,
huminga ako nang malalim. Pinatay ko ang lockdown system.

Umakyat ako sa taas at binuksan ang pinto ng kwarto ni Lara. Nakaupo siya sa kama
niya, nakasuot ng headphone at nakapikit. Dahan-dahan ko itong tinanggal.

Dumilat siya at agad na yumakap sa akin.

“Mommy, nandito na ba sila Tita Cindy? Nagagalit pa rin ba sila?” inosenteng tanong
niya.

Niyakap ko siya nang napakahigpit, pinoprotektahan siya sa aking mga bisig.

“Wala na sila, anak. At ipinapangako ko, hindi na sila babalik kailanman. Walang
sinuman ang pwedeng manakit saʼyo hanggaʼt buhay ako.”

Kinabukasan, isinampa ng legal team ko sa Makati RTC ang lahat ng kaso laban kay
Miguel-Qualified Theft, Estafa, at mabilisang proseso para sa aming annulment.
Tuluyan siyang nabilanggo, at si Cindy ay bumalik sa lansangan nang walang-wala
matapos kumpiskahin ang condo unit at mga sasakyan.

Samantala, sa loob ng aming tahimik at ligtas na mansyon, nagsuot si Lara ng kanyang
paboritong dilaw na bestida. Sabay naming kinain ang pink cupcakes na ipinangako ko
sa kanya, malayo sa mga kasinungalingan, at tuluyan nang malaya mula sa mga taong
akala nila ay kaya nilang tapakan ang isang inang handang sunugin ang mundo para sa
kanyang anak.