“M-Tita Stella … g-gutom na po kami … w-wala po kasing pagkain sa lamesa,” nanginginig na pakiusap ng walong-taong-gulang kong si Leo, hawak ang mga kamay ng
kanyang maliliit na kapatid.

Ibinaba ni Stella ang kanyang telepono. Nawala ang kanyang ngiti at pinalitan ng isang matalim at nakamamatay na tingin.

“Gutom ?! Mga palamunin!” matinis na bulyaw ni Stella. Tumayo siya at walang-awang sinipa ang isang laruan na tumama sa binti ni Lucas. Napaiyak ang limang-
taong-gulang kong anak. “Wag kang umiyak, kundi papalipasin ko kayo ng gabi sa labas ng bahay!”

“S-Sorry po … Tita … ” humihikbing sagot ni Maya.

“Kung gusto niyong kumain, doon sa kusina! May mga tirang kanin doon sa plato ng aso ko, iyon ang kainin ninyo! Mga basura! Kung hindi lang dahil sa bilyun-
bilyong pera ng tatay niyo, hindi ko pagtitiyagaang tingnan ang mga pagmumukha niyo!” nanggigigil na sigaw ng babaeng pinlano kong pakasalan.

Parang pinasabugan ng granada ang dibdib ko. Nanlamig ang buo kong katawan, at ang aking mga luha ng sakit ay mabilis na napalitan ng isang nag-aapoy at
nakamamatay na poot. Ang mga inosenteng anak ko … pinapakain ng tira ng aso at tinatawag na basura sa sarili nilang bahay ?!

At ang mas nakakadurog ng puso, nakita ko si Leo na tahimik na inalalayan ang kanyang mga kapatid patungo sa kusina, tinatanggap ang kalupitan para lang hindi
sila masaktan.

Ang Pagsabog ng Bulkan

Hindi ko na kaya. Pinindot ko ang remote para buksan ang lihim na pinto ng aking opisina.

BLAAAG!

Bumukas nang malakas ang pinto ng opisina. Umalingawngaw ang paghampas nito sa pader.

Napatalon sa gulat si Stella. Nabitawan niya ang kanyang wine glass. CRASH! Nang lumingon siya at makita akong nakatayo sa pasilyo-umuusok sa galit,
namumula ang mga mata, at nakakuyom ang mga kamao- nawala ang lahat ng kulay at dugo sa kanyang mukha.

“G-Gabriel …?! B-Babe …?! ” nanginginig at utal-utal na tili ni Stella. Nanlambot ang mga binti niya at napaurong siya sa sofa. “B-Bakit andito ka ?! A-Akala ko ba nasa
Dubai ka ?! ”

Hindi ako sumagot. Bawat hakbang ko palapit sa kanya ay tila yumanig sa sahig ng mansyon.

Nang marinig ng mga anak ko ang boses ni Stella, sumilip sila mula sa kusina. Nang makita nila ako, umiyak sila nang napakalakas. “PAPA! PAPA!”

Tumakbo ang tatlo kong anak at mahigpit na yumakap sa aking mga binti. Nanginginig sila sa matinding takot at gutom. Lumuhod ako at niyakap ko sila nang
napakahigpit. Ibinuhos ko ang lahat ng aking luha, hinahalikan ang kanilang mga ulo.

“Patawarin niyo ako, mga anak. Patawarin niyo si Papa,” umiiyak kong bulong. “Ligtas na kayo. Wala nang mananakit sa inyo.”

Tumayo ako. Inilagay ko ang mga anak ko sa aking likuran. Tinitigan ko si Stella na ngayon ay umiiyak at pinagpapawisan ng malamig sa matinding terror.
“B-Babe … let me explain! H-Hindi totoo ‘yung narinig mo! N-Naglalaro lang kami ng mga bata! A-Asawa mo na ako sa susunod na buwan!” humahagulgol na
pagmamakaawa ni Stella, pilit na gumagapang upang abutin ang sapatos ko.

Ang Huling Hatol

Sinipa ko ang kamay niya papalayo nang may matinding pandidiri.

“Huwag mong dudumihan ang sapatos ko, halimaw,” malamig at dumadagundong kong hatol. Kinuha ko ang aking cellphone at tinawagan ang aking head of
security at ang mga pulis.

“Pumasok kayo rito sa mansyon. Ngayon din. Inaaresto ko ang babaeng ito para sa Child Abuse at Grave Threats,” utos ko sa kabilang linya.

Napasinghap si Stella at pinunit ang sarili niyang buhok sa matinding pagpapanik. “HINDI! Gabriel, parang awa mo na! Masisira ang career ko! Masisira ang
pamilya ko!”

“Dapat inisip mo ‘yan bago mo tinawag na basura ang mga anak ko,” sagot ko. “At para sabihin ko sa’yo, kinansela ko na ang lahat ng investments ko sa kumpanya ng
tatay mo. Mamumulubi kayo, at mabubulok ka sa kulungan.”

Ilang minuto lamang, pumasok ang mga pulis. Nagsisigaw at nagwala si Stella habang walang-awang pinoposasan at kinakaladkad siya palabas ng aking mansyon.
Iniwan ko siyang nawasak ang mga pangarap at kayabangan.

Nang gabing iyon, ako mismo ang nagluto ng pinakamasarap na pagkain para sa aking tatlong prinsipe at prinsesa. Pinakain ko sila, pinaliguan, at kinantahan
hanggang sa makatulog.

Natutunan ko na ang yaman at tagumpay sa negosyo ay walang halaga kung ang sarili mong pamilya ay nagdurusa sa dilim. Ang pinakamahalagang responsibilidad
ng isang ama ay hindi lamang ang mag-uwi ng pera, kundi ang maging isang matibay na kalasag na handang wasakin ang buong mundo maprotektahan lamang ang
mga inosenteng walang laban.