KAKAPANGANAK KO LANG NANG IHAGIS SA MUKHA KO NG AKING BIYENAN AT NG KABIT NG ASAWA KO ANG ANNULMENT PAPERS.
KAKAPANGANAK KO LANG NANG IHAGIS SA MUKHA KO NG AKING BIYENAN AT NG KABIT NG ASAWA KO ANG ANNULMENT PAPERS. INAKALA NILANG ISA LAMANG AKONG HAMAK NA PATAY-GUTOM NA UMIYAK AT MAGMAMAKAAWA. NGUNIT NANG TAHIMIK KO ITONG PINIRMAHAN AT KINUHA ANG AKING CELLPHONE, ANG MGA SUMUNOD NA NANGYARI AY TULUYANG BUMASAG SA KANILANG MGA BUHAY AT KAYABANGAN.
Ang Malamig na Silid ng Ospital
Ako si Clara, dalawampu’t walong taong gulang. Dalawang oras pa lamang ang nakalipas nang iluwal ko ang panganay namin ni Troy, isang malusog na batang lalaki na pinangalanan kong Leo. Basang-basa pa ako ng pawis, ubos ang lakas, at nanginginig sa sakit ng aking tahi.
Inaasahan kong papasok si Troy sa pinto anumang oras upang yakapin ako at ang aming anak. Ngunit nang bumukas ang pinto ng aking kwarto sa ospital, hindi ang asawa ko ang pumasok.
Bumungad ang aking biyenan na si Doña Martina, nakataas ang kilay at may matinding pandidiri sa mga mata. At ang mas nakakagulat—sa tabi niya ay nakatayo si Stella, ang bago at batang sekretarya ni Troy, na nakangisi at nakahawak sa sarili nitong tiyan na halatang nagdadalang-tao rin!
“M-Ma? Anong ginagawa niya rito? Nasaan si Troy?” garalgal at nanghihina kong tanong, mahigpit na niyayakap ang aking sanggol.
Tumawa nang nakakainsulto si Doña Martina. “Huwag mo na siyang hanapin, Clara. Wala na siyang balak makita ka, o ‘yang anak mong walang kwenta!”
Lumapit ang biyenan ko at inihagis ang isang makapal na brown envelope sa ibabaw ng aking kama. Tumama ito malapit sa aking inosenteng anak.
“Pirmahan mo ‘yan. Annulment papers,” malamig na utos ni Doña Martina. “Tapos na ang pagiging palamunin mo sa pamilya namin. Mula pa noong una, alam kong pera lang ng anak ko ang habol mong patay-gutom ka! Ngayon, nakahanap na si Troy ng babaeng ka-level namin.”
Humalakhak si Stella at lumapit sa akin. “Sorry, Clara. Pero ako na ang mahal ni Troy ngayon. Buntis din ako, at ang sabi ng asawa mo, mas gusto niyang buuin ang pamilya namin kaysa makasama ang isang boring na tulad mo. Kaya pirmahan mo na ‘yan at lumayas na kayo ng anak mo. Wala kang makukuhang kahit isang kusing!”
Ang Tahimik na Pirma
Tinitigan ko silang dalawa. Nanikip ang dibdib ko. Kakatapos ko lang manganak. Nag-agaw-buhay ako para sa pamilyang ito, tapos ito ang isasalubong nila sa akin? Ang lalaking pinag-alayan ko ng buhay ko ay iniwan ako sa ospital para sumama sa kabit niya?
Inasahan nilang magwawala ako. Inasahan nilang luluhod ako sa sahig, iiyak, at magmamakaawang huwag akong iwan ni Troy dahil wala akong pera.
Ngunit pinatay ko ang aking mga luha. Ang matinding sakit ay biglang napalitan ng isang napakalamig at nakamamatay na kalmado.
Dahan-dahan kong inabot ang ballpen sa gilid ng mesa. Kinuha ko ang annulment papers. Walang sinasabing kahit isang salita, mabilis at pormal kong pinirmahan ang bawat pahina. Ibinato ko pabalik ang mga papel sa mukha ni Stella.
Napakunot ang noo ni Doña Martina. “Aba, ang daling kausap ng linta. Siguro may nahanap ka na ring ibang lalaking uutuin mo no?!”
Ngumiti ako. Isang ngiting nagpatindig sa kanilang mga balahibo.
“Wala,” malamig kong sagot. “Masaya lang ako dahil sa wakas, pwede ko nang itapon ang mga basura sa buhay ko.”
Kinuha ko ang aking cellphone. Dinial ko ang isang private number.
“Atty. Mendoza,” tawag ko sa aking Head Legal Counsel, sadyang nilalakas ang boses ko. “I-execute ang Protocol Zero. Ngayon din.”..
Ito ay bahagi lamang ng kwento. Ang buong kwento at ang kapana-panabik na wakas ay nasa link sa ibaba ng komento 
