Naglabas si Maria ng isang tupperware. “Pasensya na po, Nay. Ito lang po ang baon ko para sa lunch ko. Kalahati na lang po ang kanin at ulam na adobo, pero
malinis po ito. Hati na lang po tayo.”
Nagulat si Victoria. “Iho, baka mapagalitan ka ng amo mo. Sabi niya kanina, paalisin daw ako.”
Ngumiti si Maria nang malungkot. “Nakaalis na po si Maʼam Sabrina. Huwag po kayong mag-alala. Mas mahalaga pong mabusog kayo kaysa sa trabaho ko. Inumin
niyo rin po itong cold water ko.”
Pinanood ni Victoria si Maria habang masayang ibinibigay ang tanging pagkain nito. “Bakit mo ako tinutulungan? Hindi mo naman ako kilala.”
“Sabi po kasi ng nanay ko sa probinsya, ang pagtulong sa kapwa ay pagtulong sa Diyos. Wala man po akong pera, may puso naman po ako,” sagot ni Maria.
Binigyan pa ni Maria si Victoria ng P100 mula sa kanyang bulsa. “Ito po, Nay. Pamasahe niyo po pauwi. Mag-ingat po kayo.”
Pagkalipas ng dalawang oras, isang convoy ng tatlong itim na Mercedes-Benz ang huminto sa tapat ng mansyon.
Bumaba ang mga bodyguards at binuksan ang pinto. Lumabas si Donya Victoria-hindi na pulubi, kundi ang makapangyarihang bilyonaryo na nakasuot ng
eleganteng suit at may suot na mga diyamante.
Pumasok siya sa loob ng mansyon kung saan nandoon na sina Marco at Sabrina (na kakarating lang din galing party).
“Mommy!” gulat na gulat na sabi ni Marco. “Bakit hindi ka nagsabi na darating ka?”
Tumakbo si Sabrina para yumakap. “Oh my God, Mommy Victoria! I’m so happy to meet you! Kanina pa po ako nag-aabang sa inyo! I prepared a special welcome
dinner po!”
Hindi yumakap si Victoria. Malamig ang kanyang tingin.
“Talaga, Sabrina? Nag-aabang ka?” tanong ni Victoria. “Kaya ba kaninang hapon, isinaboy mo ang pabango mo sa akin at tinawag akong amoy-basura?”
Nanigas si Sabrina. “P-po? Ano pong sinasabi niyo?”
Ipinakita ni Victoria ang kanyang basahan na hawak ng bodyguard. “Ako ang matandang tinaboy mo sa gate kanina. Ang ‘matandang virus’ na sinasabi mo.”
Namutla si Sabrina. Halos himatayin siya sa takot. “Mommy … sorry po! Hindi ko po alam! Akala ko po pulubi lang talaga kayo!”
“At dahil pulubi, may karapatan ka nang mang-api?” sigaw ni Victoria. “Marco, ang pinakasalan mo ay isang babaeng maganda ang mukha pero bulok ang
kaluluwa.”
Ipinatawag ni Victoria ang lahat ng staff. Natagpuan niya si Maria sa kusina, natatakot.
“Maria, lumapit ka,” malambing na sabi ni Victoria.
Nang makita ni Maria si Victoria, nagulat siya. “Nay? Kayo po ‘yan?”
Ngumiti si Victoria sa harap ng lahat. “Maria, salamat sa kalahating adobo mo kanina. Ikaw lang ang tanging tao sa bahay na ito na nagpakita ng tunay na dangal.
ANG KATAPUSAN
Hindi pinatawad ni Victoria si Sabrina. Dahil sa Prenuptial Agreement na ipinapirma ni Victoria bago ang kasal, napaalis si Sabrina sa mansyon nang walang
nakukuhang kahit pisong yaman.
Si Maria naman ay hindi na taga-hugas ng pinggan. Pinag-aral siya ni Donya Victoria sa isang prestihiyosong unibersidad at ginawang Manager ng isa sa kanyang
mga hotel.
Natutunan ng lahat sa mansyon ang isang mahalagang leksyon: Ang tunay na yaman ay hindi nakikita sa brand ng bag o ganda ng damit, kundi sa kung paano
mo tratuhin ang mga taong walang-wala.
Nais mo bang igawa kita ng isa pang kwento tungkol sa ibang tema, o gusto mong baguhin ang daloy ng kwentong ito?
