Mas lalong humagulgol si Rosa. Pilit niyang inaabot ang sapatos ko, ngunit mabilis akong umatras.
“D-Don Alejandro … p-pakiusap po! W-Wala po akong mapag-iwanan sa kanila,” garalgal na kwento ni Rosa, tumutulo ang mga luha sa kanyang madungis na
damit. “N-Namatay po sa aksidente ang asawa ko dalawang linggo na ang nakalipas. K-Kahapon po, pinalayas kami ng landlord sa inuupahan naming kwarto
dahil wala na po akong pambayad … H-Hinahanap na rin po sila ng DSWD para dalhin sa ampunan dahil wala daw po akong kakayahang buhayin sila.
Napasinghap ako ngunit pinanatili ko ang aking matigas na ekspresyon.
“I-Itinago ko lang po sila sa kwarto ng mga katulong kaninang umaga dahil wala po kaming matutuluyan,” patuloy ni Rosa. “P-Pangako po, babayaran ko po ang
mga nasirang bulaklak mula sa sweldo ko! Magtatrabaho po ako kahit walang day-off! Wag niyo lang po akong tanggalin, Sir, kasi kukunin po nila ang mga anak
ko kapag nalaman nilang wala na naman akong trabaho!”
Ang Inosenteng Matapang
Tahimik akong nakatingin sa kanya. Ang puso kong bato ay bahagyang natinag, ngunit ang pride ko bilang isang istriktong boss ay pumipigil sa akin na maawa.
Akmang tatawagin ko na sana ang security para palabasin sila nang biglang kumawala ang isa sa mga bata, si Leo, mula sa yakap ng kanyang ina.
Nanginginig ang maliit na bata. Puno ng putik ang kanyang mga paa at mukha. Ngunit buong-tapang siyang naglakad palapit sa akin-ang higanteng bilyonaryo
na kinatatakutan ng lahat.
“Huwag ka diyan, Leo!” umiiyak na tawag ni Rosa.
Huminto si Leo sa mismong harapan ko. Dahan-dahan niyang iniangat ang kanyang maruming kamay. May hawak siyang isang bagay na hinukay niya kanina sa
hardin.
Hindi iyon basura. Isa itong napakagandang kulay-rosas na bato na kinis na kinis.
“P-Para sa inyo po, Lolo,” inosente at nanginginig na boses ni Leo. Inabot niya sa akin ang bato. “S-Sabi po kasi ni Mama … malungkot daw po kayo kasi nag-iisa na
lang kayo sa malaking bahay na ΚΌto. K-Kaya po naghanap kami ni Lucas ng magandang bato para ibigay sa inyo … para po mag-smile na kayo.β
Nanlaki ang mga mata ko.
“W-Wag po kayong magalit kay Mama,β dagdag pa ng bata, tumutulo ang luha sa kanyang maruming pisngi. βMabait po siya. Nilinisan po namin yung mga
bulaklak niyo para sumaya kayo.β
Tumingin ako sa hardin na akala ko ay sinira nila. Nang mapagmasdan ko itong mabuti, napansin kong wala silang sinirang bulaklak. Ang totoo, pinulot nila ang
lahat ng mga natuyong dahon at tinanggal ang mga damong ligaw sa paligid ng aking mga orchids. Tinulungan nila ang aking hardinero!
Ang Pagkatunaw ng Yelo
Parang may isang mabigat na pader na gumuho sa loob ng dibdib ko. Ang kaisa-isang bagay na inisip ng mga batang ito habang nagugutom at walang tirahan, ay
ang pasayahin ang isang matandang bilyonaryo na hindi man lang nila kilala.
Tumingin ako sa aking malaki, perpekto, ngunit napakadilim at napakalungkot na mansyon. Anong silbi ng lahat ng yaman ko at ng mga bulaklak na ito kung wala
namang tumatawa at nagmamahal sa loob ng bahay ko?
Dahan-dahan akong lumuhod sa semento. Wala akong pakialam kung madumihan ang aking mamahaling suit. Inabot ko ang maliit at maruming kamay ni Leo, at
kinuha ko ang kulay-rosas na bato.
“Salamat, anak,” garalgal na bulong ko. Pumatak ang isang luha mula sa aking mata-isang luhang matagal na panahon kong itinago.
Tiningnan ko si Rosa na umiiyak pa rin sa sahig.
“Tumayo ka, Rosa,” malumanay kong utos. Nawala ang boses ng isang galit na amo; ang narinig nila ay boses ng isang ama. “Security, dalhin ninyo ang mga bata sa
loob. Ihanda ninyo ang pinakamalaking guest room. Papaliguan natin sila at ipagluluto ng pinakamasarap na hapunan.”
Gulat na gulat si Rosa at ang mga gwardya.
“S-Sir …? ” utal ni Rosa.
“Hindi ko tatanggalin ang kaisa-isang kasambahay na may mga anak na nagmamalasakit sa isang matandang tulad ko,” nakangiti kong sagot habang pinupunasan
ang aking mga luha. “Dito na kayo titira. At hindi sila kukunin ng DSWD dahil ako na ang personal na magpapa-aral sa kanila.
Ang Tunay na Yaman
Simula noong araw na iyon, hindi na naging tahimik ang mansyon ko. Napuno ito ng halakhak, takbuhan, at mga laruan. Hindi ko na pinagbawalan ang sinuman sa
hardin. Sa katunayan, binilhan ko pa ng mga maliliit na pala at halaman sina Leo at Lucas upang sabay-sabay kaming magtanim tuwing hapon.
Natutunan ko na ang isang perpektong palasyo ay walang halaga kung walang buhay sa loob nito. Ang tunay na yaman ay hindi nakikita sa kintab ng mga marmol
o sa ganda ng mga bihirang bulaklak, kundi sa mga ngiti ng mga inosenteng bata at sa pamilyang pinili mong buuin at mahalin sa paglipas ng panahon.
