MAY ISANG ASONG KALYE NA PALAGI KONG

MAY ISANG ASONG KALYE NA PALAGI KONG PINAPAKAIN SA KANTO NG AMING LUGAR—HINDI KO INAKALA NA BALANG ARAW, MAY GAGAWIN SIYANG ISANG BAGAY NA GANITO NA MAGBABAGO SA BUHAY KO…
Hindi naman ako animal lover. Wala rin kaming aso sa bahay. Pero may isang stray dog sa kanto namin na lagi kong nakikita tuwing gabi pag uwi ko galing office. Payat siya at madalas nakahiga dun sa ilalim ng poste ng ilaw malapit sa tindahan.
Unang beses ko siyang napansin nung galing akong overtime sa work. May dala akong takeout pero busog na ako kaya may natirang manok sa plastic. Habang naglalakad ako pauwi, napansin kong nakatingin lang siya sakin.
Hindi siya lumalapit, nakaupo lang habang pinapanood ako. Ewan ko kung bakit pero inilapag ko yung manok sa gilid ng kalsada at sinabi ko, “O ikaw na kumain nito.” Para nga akong timang nakikipag usap pa hahaah.
Hindi pa rin siya gumalaw agad. Nung medyo malayo na ako saka lang siya lumapit sa pagkain.
Mula nun kapag may sobra akong pagkain pag uwi galing office, minsan tinapay, minsan kanin na may ulam, dinadala ko sa kanto para sa kanya. Hindi naman everyday pero madalas pag napapadaan ako dun.
Habang tumatagal parang nakilala na niya ako. Pag papalapit na ako sa poste ng ilaw tumatayo na siya at kumakawag yung buntot niya.
Hindi pa rin siya lumalapit ng sobra pero halata na inaabangan niya ako. Hindi ko rin siya pinangalanan.
Hindi ko rin iniisip na magiging special siya sa buhay ko. Sa isip ko simpleng tulong lang sa hayop na gutom. Lumipas ang ilang buwan na ganun lang ang routine ko. Work sa umaga, uwi sa gabi, minsan may pagkain para sa aso sa kanto.
Hanggang sa isang gabi na nagbago ang tingin ko sa kanya. Bandang alas dose na nun ng gabi. Galing ako overtime kaya pagod na pagod ako. Tahimik na yung street namin pag ganung oras at karamihan tulog na.
Pagdaan ko sa kanto nakita ko siya ulit sa ilalim ng poste. May dala akong tinapay galing pantry ng office kaya ibinigay ko sa kanya. Kumain siya agad habang ako naman dumiretso na sa bahay. Pagdating ko sa kwarto nagpalit lang ako ng damit at natulog agad. Siguro mga isang oras na akong tulog nung nagising ako sa sobrang lakas na tahol ng aso. Hindi yung normal na tahol lang.
Paulit ulit at parang may tinuturo siya. Sa una binalewala ko pero hindi tumitigil kaya tumayo ako at sumilip sa bintana ng kwarto ko. Maliwanag yung ilaw sa kalsada kaya kita ko yung gate namin mula sa taas.
Dun ko nakita yung stray dog na pinapakain ko. Nakatayo siya sa harap ng gate namin habang malakas na tumatahol at nakatingin sa gilid ng bakod.
Habang nakatingin ako dun may gumalaw sa gilid ng gate. Biglang may lalaking lumabas mula sa anino ng bakod. Naka hoodie siya at parang may hawak na metal na bagay.
(Itutuloy sa comments…) 

Nanlamig ang buong katawan ko. Ang lalaki ay pilit na binubuksan ang padlock ng aming gate gamit ang isang
malaking bolt cutter. Dahil sa sobrang pagod ko kanina, hindi ko napansin na may sumusunod na pala sa akin o
may nagmamanman sa bahay namin.

Hinding-hindi tumigil ang aso. Kahit sinubukan siyang sipain ng lalaki, hindi siya napaatras. Sa halip, lalong
tumapang ang aso-ipinapakita niya ang kaniyang mga ngipin at handa siyang sumakmal anumang oras.

“Hoy! Sino ‘yan ?! ” sigaw ko mula sa bintana habang mabilis kong kinukuha ang cellphone ko para tumawag ng
pulis.

Dahil sa ingay ng aso at sa sigaw ko, nag-panic ang lalaki. Agad siyang tumakbo patungo sa isang naghihintay na
motor sa kanto. Ngunit hindi siya tinantanan ng aso; hinabol niya ito hanggang sa makalayo ang motor sa aming
kalsada.

Ang Pagbisita sa “Bayani”
Kinabukasan, maaga akong lumabas ng bahay. Hindi muna ako dumiretso sa opisina. Nagpunta ako sa palengke
at bumili ng pinakamalaking beef bone at isang kilo ng masarap na ulam.

Pagdating ko sa poste ng ilaw, nandoon siya. Nakahiga, tila pagod, at may kaunting galos sa kaniyang binti-
marahil dahil sa tangkang pagsipa sa kaniya ng magnanakaw kagabi.

Nang makita niya ako, hindi lang buntot ang ikinawag niya. Tumayo siya at sa unang pagkakataon sa loob ng
maraming buwan, lumapit siya sa akin at idinikit ang kaniyang ilong sa kamay ko. Doon ako naluha.

“Salamat,” bulong ko habang hinahaplos ang kaniyang ulo. “Iniligtas mo ako.”

Ang Pagbabago ng Buhay
Hindi ko na siya hinayaang manatili sa ilalim ng poste ng ilaw. Noong hapong iyon, dinala ko siya sa veterinary
clinic para ipagamot ang kaniyang mga galos at mabakunahan. Pinangalanan ko siyang “Lucky”-dahil
napakasuwerte ko na nakatagpo ko siya sa kanto na iyon.

Ngayon, si Lucky ay hindi na “asong kalye.” Siya na ang opisyal na guwardiya at pinakamahalagang miyembro ng
aming tahanan. Wala na siyang kailangang hintayin sa ilalim ng poste, dahil mayroon na siyang sariling malambot
na higaan at pamilyang hinding-hindi siya pababayaan.

Natutunan ko na ang isang simpleng piraso ng manok o tinapay ay maliit na bagay para sa atin, pero para sa
isang hayop na walang matuluyan, ito ay katumbas ng buong mundo. At minsan, ang mundong ibinigay mo sa
kanila ay ibabalik nila saʼyo sa paraang hindi mo inaasahan-ang katapatan na kayang magligtas ng buhay.