Akala ng Ex-Husband Ko, Tatlong Taon Ko

Akala ng Ex-Husband Ko, Tatlong Taon Ko Siyang Hihintayin—Pero Nang Bumalik Siya Para Makipagbalikan, Sinabi Ko: “Hindi Papayag ang Asawa Ko”

Tatlong taon matapos kaming maghiwalay, dumating si Adrian Monteverde sa harap ng café ko sa BGC, bitbit ang isang napakalaking bouquet ng pulang rosas.
Ngumiti siya na parang walang nasira.
Parang hindi niya ako iniwan habang buntis ako.
Parang hindi niya ginawang laro ang kasal namin.
“Love,” sabi niya, puno ng kumpiyansa ang boses. “Hindi ako sumira sa usapan. Eksaktong tatlong taon. Nandito na ako para pakasalan ka ulit.”
Hindi ko tinanggap ang mga bulaklak.
Umatras ako ng isang hakbang at mahinahong sumagot, “Hindi papayag ang asawa ko na tumanggap ako ng bulaklak mula sa ibang lalaki.”
Natigilan siya.
Saglit lang.
Pagkatapos, natawa siya nang mahina, tila ba ang narinig niya ay isang biro ng babaeng nagtatampo.
“Galit ka pa rin?” aniya. “Ayan ka na naman, Leona. Ang tagal mo talagang magtampo.”
Tatlong taon na ang lumipas, pero sa tingin niya, pareho pa rin ako ng babaeng kaya niyang suyuin sa isang ngiti, isang yakap, isang bulaklak, isang “sorry, love.”
Hindi niya alam, tatlong taon na rin akong hindi naghihintay.
Tatlong taon na ang nakalipas nang maglaro sila ng barkada niya ng Truth or Dare sa isang private villa sa Tagaytay. Natalo siya kay Camille Santiago—ang “best friend” niyang mula pagkabata, ang babaeng laging tinatawag niyang “baby sis,” pero hinahatid niya pauwi kahit dis-oras ng gabi, binibilhan ng mamahaling bag, at inuuna sa lahat ng okasyon.
Nakangiti si Camille noon habang nakatingin sa akin.

Part 2:

“Gusto kong patunayan kung totoong-totoo ang love ninyo,” sabi niya. “Maghiwalay kayo. Three years. Walang kita, walang tawag, walang chat. Kung pagkatapos ng three years, papayag pa rin si ate Leona na pakasalan ka ulit, maniniwala na akong kayo talaga.”
Natahimik ang buong silid.
May isang kaibigan ni Adrian ang nagsabi, “Bro, kasal ‘yan. Hindi ‘yan joke.”
Pero si Adrian, tumingin lang sa akin na parang pag-aari niya ang buong buhay ko.
“Kaya namin ‘to,” sabi niya. “Kilala ko asawa ko. Ako lang ang lalaking mamahalin niyan habang buhay.”
Hindi ako nagsalita.
Hindi niya alam, iyon na ang huling pagkakataong ibinigay ko sa kanya para piliin ako.
At hindi niya ako pinili.
Pinili niya ang laro.
Pinili niya si Camille.
Pinili niya ang yabang niya.
Noong araw ding iyon, pumirma kami sa annulment agreement na inayos ng mga abogado ng pamilya niya. Buntis ako noon—walong linggo. Alam niya. Pero bago siya umalis, ang sabi lang niya, “Magpahinga ka. Tatlong taon lang naman. Huwag kang masyadong madrama.”
Tatlong taon lang.
Para sa kanya, laro lang.
Para sa akin, libing iyon.
Ngayon, nasa harap ko siya, nakatayo sa café na itinayo ko mula sa perang nakuha ko sa settlement at sa bawat gabi ng pag-iyak na ginawa kong lakas.
“Leona,” lumapit siya. “Tama na. Uuwi na tayo.”
“Mr. Monteverde,” malamig kong sagot, “please respect my space.”
Napakunot ang noo niya. “Mr. Monteverde?”
Parang nasaktan pa siya.
Lumapit pa siya, at umatras ako. Lumapit siya ulit, umatras ulit ako.
Hanggang sa tumama ang likod ko sa pader sa tabi ng counter. Tulad ng dati, ipinatong niya ang dalawang kamay sa pader, ikinulong ako sa pagitan ng mga braso niya.
Noon, kinikilig ako sa ganitong kilos.
Ngayon, nasusuka ako.
“Sabihin mo nga,” bulong niya, mababa ang boses. “Lalaki ba o babae ang anak natin?”
Napako ang hininga ko.
Ang sugat na akala ko nagsara na, biglang kumirot muli.
Bago pa ako makasagot, tumunog ang cellphone niya.
Sa screen, lumitaw ang pangalan:
My Little Princess
Hindi ko kailangang hulaan kung sino.
Camille Santiago.
Sinagot niya agad.
“Adri…” humihikbing boses ng babae ang narinig ko. “Ang sakit ng puson ko. Hindi ko kaya. Please, puntahan mo ako.”
Nagbago agad ang mukha ni Adrian.
Nawala ang lambing na ipinapakita niya sa akin. Pinalitan iyon ng tunay na pag-aalala.
“Don’t cry. Papunta na ako,” mabilis niyang sabi.
Pagkababa ng tawag, hinaplos niya ang ulo ko na para bang alaga niya akong aso.
“Love, pupuntahan ko lang si Camille. Babalikan kita mamaya. Huwag kang aalis.”
At tumakbo siya palabas.
Hindi ako umiyak.
Hindi rin ako nagulat.
Binuksan ko lang ang phone ko.
Makalipas ang isang oras, nag-post si Camille sa Facebook.
Nasa kama siya, pawis ang noo, nakasandal sa dibdib ni Adrian. Ang kamay ni Adrian ay nasa tiyan niya, marahang minamasahe iyon.
Caption niya:
Simula bata pa kami, siya lang ang hindi kailanman umalis sa tabi ko. Kahit gaano kahalaga ang ibang tao, kapag kailangan ko siya, ako pa rin ang inuuna niya. Lucky me.
Pinindot ko ang Like.
Hindi dahil nasaktan ako.
Kundi dahil iyon ang ika-1,095 post niya sa loob ng tatlong taon na sinadya niyang ipakita sa akin.
At ika-1,095 Like ko rin iyon.
Akala niya bawat Like ay selos.
Hindi niya alam, bawat Like ay resibo.
Makalipas ang ilang araw, pumasok sila sa café ko.
Magka-partner outfit sila—cream linen shirt si Adrian, light brown dress si Camille. Si Adrian, na noon ay ayaw magsuot ng anything casual dahil “Monteverde men don’t dress like boys,” ngayon ay nakangiting suot ang kulay na pinili ni Camille.
Tiningnan niya ang café ko.
“Bakit ka pa nagtatrabaho?” tanong niya, halatang nagtataka. “Ang laki ng ibinigay ko sa’yo noong naghiwalay tayo.”
“Gusto ko,” sagot ko. “At wala na iyon sa pakialam mo.”
Ngumiti si Camille, matamis ngunit matalim.
“Ate Leona,” sabi niya, “ang blooming mo pa rin.”
“Salamat,” sagot ko. “Ikaw rin. Mukhang comfortable ka sa gamit na hindi sa’yo.”
Namula ang mukha niya.
Sakto namang tumunog ang phone ni Adrian. Lumabas siya para sagutin iyon.
Pagkaalis niya, nagbago agad ang mukha ni Camille.
Inilapag niya sa harap ko ang isang folder.
“Prenuptial agreement,” sabi niya. “Ako ang gumawa niyan.”
Binuklat ko.
Nakasulat doon na wala akong karapatan sa kahit anong ari-arian ng Monteverde Group. Hindi ako maaaring ipakilala bilang legal wife sa business events. Hindi ko maaaring tawaging “Mama” ang ina ni Adrian. At higit sa lahat, kailangan kong tanggapin na si Camille ang mananatiling “primary emotional companion” ni Adrian.
Napatawa ako.
“Camille,” sabi ko, “kung ikaw ang gusto ng pamilya niya, bakit hanggang ngayon wala ka pa ring singsing?”
Nawala ang ngiti niya.
“Kung talagang mahal ka niya,” dagdag ko, “bakit kailangan mo pang gumawa ng kontrata para matiyak na may lugar ka sa buhay niya?”
Nanginginig ang labi niya sa galit.
Itinaas niya ang kamay para sampalin ako.
Ngunit bago pa ito bumaba, narinig namin ang yabag ni Adrian.
Sa isang segundo, nagbago ang mukha ni Camille.
Bumuhos ang luha niya.
“Ate Leona,” hikbi niya, “gusto ko lang naman kayong maging masaya ni Adrian. Bakit mo ako kailangang saktan?”
Pumasok si Adrian at nakita niya si Camille na umiiyak, ako na nakatayo nang malamig, at ang prenup sa pagitan namin.
Dumilim ang mukha niya.
“Leona,” mariin niyang sabi, “ano na naman ang ginawa mo sa kanya?”
Bago ako makasagot, may maliit na boses mula sa may pintuan ng café.
“Mommy?”
Napalingon kaming lahat.
Nakatayo roon ang isang batang lalaki, halos tatlong taong gulang, hawak ang kamay ng isang matangkad na lalaki na naka-dark barong at may malamig na mga mata.
Tumigas ang buong katawan ni Adrian.
Dahil ang batang lalaki, kamukhang-kamukha niya.
At ang lalaking kasama nito, lumapit sa akin, hinubad ang wedding ring niya mula sa bulsa, at tahimik na isinuot sa daliri ko.
“Sorry, mahal,” sabi niya. “Na-late kami.”
Napatingin si Adrian sa singsing.
Pagkatapos ay sa bata.
Pagkatapos ay sa akin.
“Leona…” nanginginig ang boses niya. “Kanino ang batang ‘yan?”
Ngumiti ako nang malamig.
“Anak ko.”
Lumapit ang bata at yumakap sa hita ko.
At doon, sa harap ni Adrian at Camille, tinawag niya ang lalaking nasa tabi ko.
“Daddy, bakit po umiiyak si Tito?”…I-type ang “YES ” at pindutin ang “Like” para ma-post namin ang buong kwento. Salamat!!

Ang buong cafe ay nabalot ng isang nakabibinging katahimikan. Ang mga waiters at ilang customer na malapit sa
counter ay napatigil sa paghigop ng kape. Si Camille ay napatigil sa kaniyang pag-iyak, habang si Adrian ay
nanatiling nakatitig sa tatlong taong gulang na si Liam-ang batang lalaki na may parehong hugis ng panga,
matangos na ilong, at kulot na buhok na taglay niya.

Ngunit ang mas nagpapako kay Adrian sa kaniyang kinatatayuan ay ang lalaking may-hawak ng kamay ng bata. Si
Gabriel Valderama. Ang nag-iisang bilyonaryong Chairman at CEO ng Valderama Shipping and Logistics Holdings-
ang pinakamalaking kumpanya na kasalukuyang nagpapatakbo at nagpapadala ng lahat ng export products ng
Monteverde Group.

“G-Gabriel …? ” pautal-utal na bigkas ni Adrian, ang kaniyang boses ay tuluyan nang nawalan ng kumpiyansa.
“Anong … anong ibig sabihin nito, Leona? Bakit tinatawag ka niyang asawa ?! Bakit tinatawag ka ng anak ko na
Daddy ?! ”

Dahan-dahan akong lumapit kay Gabriel. Inakay niya ang kaniyang malawak at matatag na braso sa aking bewang,
pinapakita ang kaisang-isang brilyanteng singsing na tatlong taon ko nang isinusuot tuwing gabi-ang singsing ng
isang tunay at legal na pamilya.

“Mr. Monteverde,” ang boses ni Gabriel ay malalim, baritono, at puno ng isang pormal na awtoridad ng isang
totoong lalaki. “Noong gabing iwan mo si Leona sa Tagaytay para sa isang laro ng Truth or Dare, hindi mo lang
iniwan ang isang asawa. Itinapon mo ang nag-iisang babaeng nagluwal ng anak mo sa gitna ng ulan. Si Leona ay
pormal nang kasal sa akin dalawang taon na ang nakalipas matapos maaprubahan ang kaniyang annulment. At si
Liam? Ako ang pumutol ng kaniyang pusod sa ospital habang ikaw ay abalang-abala sa pagbili ng luxury bags para
sa ‘baby sis’ mo.”

Nanlamig ang buong katawan ni Adrian. Lumingon siya kay Camille, na kasalukuyan nang nanginginig ang buong
katawan sa matinding takot at kahihiyan.

BAHAGI III: ANG KATOTOHANAN NG 1,095 RESIBO
Inabot ko ang folder ng prenuptial agreement na ginawa ni Camille at ibinalik ko ito nang marahas sa kaniyang
tapat.

“Camille,” malamig kong boses habang nakatitig sa kaniyang namumulang mukha. “Sabi mo sa caption mo sa
Facebook, lucky mo dahil si Adrian ay palaging nariyan para sa’yo kapag kailangan mo siya. Ika-1,095 na Like ko
‘yon. Akala mo ba ay selos ang bawat reaksyon ko?“

Inilabas ko ang aking iPad mula sa ilalim ng counter at ipinakita ko sa kanila ang isang naka-print na legal
compilation.

“Ang bawat larawan na ipinost mo sa loob ng tatlong taon-ang mga biyahe ninyo sa Hong Kong gamit ang
corporate credit card, ang mga mamahaling relo na binili ni Adrian mula sa pondo ng Monteverde Trading, at ang
gabi ng laro ninyo sa Tagaytay-lahat ng iyan ay pormal kong ipinasa sa Bureau of Internal Revenue (BIR) at sa board
of directors ng sarili ninyong kumpanya. Bawat Like ko ay patunay ng Corporate Embezzlement at Marital Infidelity na
gagamitin ng batas upang bawiin ang lahat ng yaman ninyo.“

“L-Leona, pakiusap! Mag-usap tayo!” hagulhol ni Adrian habang sinusubukan niyang lumuhod sa tapat ng aking mga sapatos. “Nagkamali ako! Si Camille ang nanggulo sa atin! Handa kong iwan ang lahat para sa inyo ni Liam!”

“Huli na ang lahat, Adrian,” singit ni Gabriel habang inilabas ang kaniyang corporate phone. “Kanilang 9:00 AM, ang Valderama Shipping ay pormal nang nag-abort at nag-terminate sa lahat ng contracts ng Monteverde Group sa buong Asya dahil sa kawalan ng financial stability ng inyong pamunuan. Ang kumpanya mo ay pormal nang idineklara ng bangko bilang bankrupt.”

BAHAGI IV: ANG PAGHAMPAS NG KARMA

Bumukas ang malaking salaming pinto ng café at pumasok ang apat na opisyal ng National Bureau of Investigation (NBI) Financial Crimes Division. May hawak silang mga opisyal na posas.

“Mr. Adrian Monteverde at Miss Camille Santiago,” pahayag ng pinunong opisyal habang marahas na binalutan ng posas ang mga kamay ni Adrian sa harap ng kaniyang kabit. “Mayroon kaming hawak na warrant of arrest para sa inyong dalawa para sa kasong Falsification of Public Documents, Large-Scale Tax Evasion, at Corporate Theft.”

“Adrian! Tulungan mo ako! Ang sakit ng puso ko!” histerikal na iyak ni Camille habang kaladkad siya ng mga babaeng pulis sa labas ng aking café. Ang kaniyang light brown dress at ang kayabangang itinayo niya sa panunupil sa akin ay tuluyan nang nagwakas sa ilalim ng mga sapatos ng mga awtoridad sa kalsada ng BGC.

Si Adrian naman ay tuluyan nang napaluhod sa semento, umiiyak at nakatitig kay Liam na kasalukuyan nang nakatago ang mukha sa dibdib ng aking asawang si Gabriel. Ang kaniyang cream linen shirt at ang reputasyong Monteverde na kaniyang ipinagmamalaki ay naging mantsa ng matinding kahihiyan sa harap ng mga live media cameras na kanina pa nag-aabang sa labas.

BAHAGI V: ISANG MARANGYANG BUKAS

Makalipas ang isang taon.

Ang aking café sa BGC ay hindi na isang maliit na tindahan ng kape; ito ay kilala na ngayon sa buong lungsod bilang “The Leona & Liam Organic Sanctuary”—isang napakaganda, malawak, at sikat na chain ng mga gourmet cafés na nagbibigay ng libreng trabaho, scholarship, at suporta para sa mga single mothers at mga inabandonang kababaihan sa bansa.

Si Gabriel at ako ay pormal nang biniyayaan ng aming pangalawang anak—isang malusog na sanggol na babae na nagdala ng mas malawak at permanenteng kaligayahan sa aming mansyon sa Alabang. Si Liam ay malusog, matangkad, at palaging tinatawag si Gabriel na “Daddy” nang may pinakamalaking pagmamahal.

Si Adrian Monteverde at Camille Santiago ay pormal nang nahatulan ng korte ng labing-dalawang taong pagkabilanggo nang walang karapatang mag-piyansa sa isang maximum-security facility. Ang kumpanya ng mga Monteverde ay tuluyan nang binili ng aking holding firm sa isang public auction, nililinis ang bawat mantsa ng kanilang kasakiman.

BAHAGI VI: ANG permanenteng LIWANAG (ANG WAKAS NG KUWENTO)

Isang hapon, Sabado, ang sikat ng araw sa aming mansyon sa Alabang ay banayad, gintong-ginto, nagbibigay ng isang marangyang kapayapaan sa buong paligid ng balkonahe.

Naupo ako sa sofa, suot ang isang simpleng puting linen dress, habang si Gabriel ay nakasandal ang aking ulo sa kaniyang malapad na dibdib, pinapanood si Liam na masayang naglalaro ng kaniyang maliit na bisekleta sa damuhan ng hardin kasama ang kaniyang bunsong kapatid.

“Leona, aking reyna,” ngumiti si Gabriel habang dahan-dahan niyang hinalikan ang aking mga labi at inayos ang wedding ring sa aking daliri. “Iniisip mo pa ba ang araw noong bumalik ang lalaking iyon na may dalang mga pulang rosas?”

Umiling ako nang buong puso, dahan-dahan kong kinuha ang kamay ng aking asawa at hinawakan ito nang may walang hanggang paggalang at malalim na kapayapaan.

“Hindi na, Gabriel. Dahil noong araw na akala ng lalaking iyon ay maaari niya akong balikan gamit ang isang laro, doon ko napagtanto ang pinakamahalagang leksyon ng buong buhay ko. Ang tunay na tagumpay at karangalan ng isang babae ay hindi nasusukat sa paggugol ng kaniyang kabataan sa paghihintay sa isang lalaking laging binibigyang-halaga ang kaniyang yabang o ang ibang babae… kundi sa lakas ng iyong sariling integridad na handang bumasag sa kataksilan, lumakad nang marangal gamit ang sarili mong mga paa, at siguraduhin na ang bawat gabi ng pagtulog ng iyong pamilya ay punung-puno ng sarili mong liwanag—isang liwanag ng katarungan, katapatan, at pag-ibig na magliliwanag habambuhay sa puso ng mga taong tunay na nagpapahalaga sa’yo.”

Ngumiti si Leona Santos-Valderama nang may ganap na kaligayahan habang ang sikat ng araw ay dahan-dahan lumulubog sa likod ng mga matatayog na puno, nag-iiwan ng isang permanenteng gintong liwanag sa kaniyang tahanan—isang buhay na siya ang may hawak ng panulat, matatag, ganap na malaya, at punung-puno ng pag-ibig na magliliwanag hanggang sa huling hininga ng kaniyang buhay.