Ang Mata ng Reyna

Dahil sa matinding komosyon, mabilis na lumapit si Madame Victoria. Ang kanyang mukha ay seryoso at nag-aapoy sa awtoridad.

“Anong nangyayari rito ?! ” dumadagundong na tanong ng bilyonarya.

“Mama!” sipsip na lumapit si Isabella at yumakap sa braso ni Madame Victoria. “Itong patay-gutom naming katulong, sinisira ang party natin! Tignan niyo po’yung
suot na basahan! Papalayasin ko na po!”

Tiningnan ako ni Madame Victoria nang may malamig na ekspresyon. Akmang itataboy na sana niya ako … ngunit biglang nanigas ang kanyang buong katawan.

Ang kanyang mga mata ay nanlaki at napako sa aking damit. Nawala ang pagiging malamig ng kinatatakutang bilyonarya. Nagsimulang manginig ang kanyang mga
labi at dahan-dahan siyang naglakad palapit sa akin, tila isang taong nakakita ng multo.

“M-Mama? Bakit po?” naguguluhang tanong ni Isabella.

Hindi siya pinansin ni Madame Victoria. Huminto siya sa mismong harapan ko. Nanginginig ang kanyang mga kamay habang hinahawakan ang tela ng aking lumang
bestida.

“S-Saan mo nakuha ang damit na ito …? ” garalgal at basag na boses ng bilyonarya.

“M-Madame … s-suot ko po ito nung iniwan po ako sa ampunan noong sanggol pa ako … ” umiiyak na sagot ko, takot na takot na baka saktan niya ako.

Ang Gintong Burda

Bumagsak ang isang butil ng luha mula sa mata ni Madame Victoria. “I-Imposible … ”

Mabilis siyang lumuhod nang bahagya at hinawakan ang laylayan (hem) ng aking lumang damit. Sa harap ng daan-daang nagugulat na bisita, walang pag-
aalinlangang pinunit ni Madame Victoria ang tahi sa dulo ng aking bestida! RIlIP!

Napasinghap ang lahat.

Ngunit mula sa loob ng pinunit na laylayan, lumitaw ang isang nakatagong gintong sinulid na naka-burda nang napakaliit.

Binasa ito ni Madame Victoria nang malakas, habang umiiyak at humahagulgol. “V.I. para sa aking prinsesa, Aurora.”

Nalaglag ang panga ng lahat ng bisita. Si Doña Carmela na nasa unahan ay tila na-stroke sa kanyang kinatatayuan, namumutla at pinagpapawisan ng malamig.

“V-V.I … Victoria Imperial,” umiiyak na sigaw ng bilyonarya. “Ako ang nagtahi nito … dalawampu’t dalawang taon na ang nakalipas! Ang damit na ito ay ginawa ko
para sa anak ko bago siya dukutin!”

Tiningnan ako ni Madame Victoria sa mata. Dahan-dahan niyang hinawi ang aking buhok at nakita ang isang maliit na hugis-buwang balat sa likod ng aking tainga.

“A-Aurora … Anak ko … Ikaw ang anak ko!” humagulgol nang napakalakas ang bilyonarya, napaluhod sa sahig at niyakap ang aking mga binti. “Diyos ko, salamat!
Nahanap na kita!”

Ang Pagguho ng mga Manlilinlang

Parang pinasabugan ng bomba ang buong ballroom. Nalaglag ang panga ni Isabella. “H-Hindi! Mama! Ako ang anak mo! Peke yung damit na’yan! Ninakaw niya
‘yan sa akin!”

Mabilis na tumayo si Madame Victoria. Ang kanyang mga luha ay napalitan ng isang nakamamatay na poot. Tinitigan niya sina Isabella at Dona Carmela.

“Ninakaw ?! ” dumadagundong na bulyaw ni Madame Victoria na yumanig sa buong mansyon. “Pinaimbestigahan ko na ang records ng ampunan! Akala ko nasunog
ang mga ebidensya kaya naniwala ako sa pekeng DNA test ninyo! Ninakaw niyo ang identity ng anak ko! Kinuha niyo siya para gawing alipin at inangkin ninyo ang
pwesto niya!”

“H-Hindi po totoo’yan, Madame!” umiiyak na gumapang si Dona Carmela sa sahig, pilit na inaabot ang sapatos ni Madame Victoria. “N-Nagkamali lang po kami ng
akala! P-Parang awa niyo na po!”

“Awa ?! ” sigawng aking tunay na ina. “Ginawa ninyong katulong ang nag-iisang tagapagmana ng Imperial Group! Pinagmalupitan niyo siya! Security! Lock the
doors! Tumawag kayo ng mga pulis at NBI!”

Nataranta ang lahat. “HINDI! M-Mama, please! Wag mo akong ipakulong!” nagwawalang tili ni Isabella habang pinupunit ang sariling gown sa matinding takot at
pagpapanik.

“Wag mo akong tatawaging Mama, halimaw ka!” malamig na hatol ni Madame Victoria. “I-freeze ang lahat ng pera na ibinigay ko sa inyo! Ipa-foreclose ang bahay
nila! Gusto kong mabulok sa kulungan ang mag-inang ito nang walang ni isang kusing!”

Ilang minuto lamang, pumasok ang mga pulis at walang-awang pinosasan sina Isabella at Dona Carmela. Nagsisigaw sila at nag-aaway habang kinakaladkad
palabas ng ballroom, pinagtatawanan at pinandidirihan ng mga bilyonaryong bisita. Ang buhay na inakala nilang ninakaw nila nang tuluyan ay naging mismong
impyerno nila.

Nang malinis ang ballroom, lumapit muli sa akin si Madame Victoria. Niyakap niya ako nang napakahigpit, at sa unang pagkakataon sa buong buhay ko,
naramdaman ko ang tunay na init ng isang ina.

“Ligtas ka na, Aurora ko. Ligtas ka na,” bulong niya.

Natutunan ng mag-ina na iyon sa pinakamasakit na paraan na kahit gaano mo pilit ibaon sa putikan ang isang diyamante, at kahit bihisan mo pa ito ng basahan, ang
tunay nitong kinang at halaga ay kusang lilitaw upang bawiin ang koronang nararapat sa kanya.