ANG AKALA NILA AY MAHIHIRAP NA BUNTIS AKO KAYA

Ako si Clara. Pitong buwan na akong buntis. Dalawang buwan na rin ang nakalipas simula nang hiwalayan ako ng asawa kong si Troy.

Ang dahilan niya? Hindi raw ako “bagay” sa pamilya nila. Ang pamilya ni Troy ay puno ng mga matapobre at kilalang socialites. Ang alam nila, isa lang akong ulila na nagtatrabaho bilang freelance consultant, isang babaeng nabubuhay lang daw sa “awa” at “charity” ng kanilang pamilya.

Ang hindi nila alam, itinago ko ang tunay kong pagkatao dahil gusto kong makahanap ng lalaking magmamahal sa akin nang walang halong interes. Hindi ko kailanman sinabi kay Troy na ako ang lihim na may-ari at Majority Shareholder ng Apex Global Empire—ang mismong multi-milyong kumpanya kung saan siya nagtatrabaho bilang Vice President.

Isang gabi, inimbita ako ni Troy sa isang Family Dinner sa mansyon ng kanyang ina na si Doña Carmen. Ang sabi niya, pag-uusapan daw namin ang maliit na child support na ibibigay niya para sa anak namin. Dahil gusto ko nang matapos ang ugnayan namin nang pormal, pumunta ako.

Pagpasok ko sa marangyang dining room, nakaupo na silang lahat. Si Troy, si Doña Carmen, at ang bago niyang nobya na si Valerie.

Walang upuan na nakalaan para sa akin.

“Oh, nandito na pala ang pulubi,” nakangising bati ni Doña Carmen. “Diyan ka na lang sa gilid tumayo. Mabilis lang naman ito. Pipirmahan mo lang ang dokumento na tatanggapin mo ang ₱10,000 kada buwan para sa bata, at huwag mo na kaming guguluhin.”

“₱10,000?” mahinahon kong tanong. “Troy, alam mong hindi sapat ‘yan para sa pangangailangan ng isang sanggol. Kumikita ka ng milyon buwan-buwan sa Apex Global.”

Tumawa si Troy. “Pera ko ‘yun, Clara. Pasalamat ka nga at bibigyan pa kita. Wala kang kwentang asawa, at nakakahiya ang pamilya mo. Tignan mo nga ang itsura mo.”

Biglang tumayo si Doña Carmen. May kinuha siya mula sa gilid ng buffet table—isang malaking silver na balde na puno ng yelo at tubig na ginagamit para palamigin ang champagne.

Naglakad siya palapit sa akin. Bago pa ako makapag-react, itinaas niya ang balde at ibinuhos ang napakalamig na tubig at yelo diretso sa ulo ko.

SPLASH!

Bumagsak ang malalaking yelo sa balikat ko. Tumulo ang napakalamig na tubig sa buong katawan ko, binasa ang damit ko at ang malaki kong tiyan. Napasinghap ako sa sobrang lamig at gulat.

Naghalakhakan ang buong pamilya. Pumalakpak pa si Valerie.

“Oops! Sorry, nadulas ang kamay ko!” pilit na tawa ni Doña Carmen. Tinitigan niya ako mula ulo hanggang paa na puno ng pandidiri. “Pero okay na rin ‘yan. At least, finally, nakaligo ka na. Amoy mahirap ka kasi.”Nanginig ang buong katawan ko sa lamig, ngunit nanatiling matatag ang aking mga mata. Pinunasan ko ang patak ng tubig sa aking mukha at tumingin nang diretso sa kanila. Ang nakakairitang tawa nina Troy, Doña Carmen, at Valerie ay dahan-dahang napalitan ng pagtataka nang makitang wala man lang bakas ng luha o takot sa aking mukha.

Kinuha ko ang aking telepono mula sa aking waterproof na bag. Nag-type ako ng dalawang salita sa isang secured encryption chat at ipinadala ito sa Board of Directors ng Apex Global Empire:

“INITIATE PROTOCOL 7.”

Ang Protocol 7 ay ang pinakamataas na emergency order ng kumpanya—isang utos para sa instant corporate liquidation, immediate termination, at buong audit sa lahat ng nakapailalim na executive na may pautang at kontrata sa kumpanya.

Nangiti ako nang bahagya. “Iyan na ba ang pinakakaya ninyo?” mahinahon kong tanong.

“Ang kapal din ng mukha mong ngumiti, babae ka!” galit na sigaw ni Doña Carmen. “Umalis ka na rito bago ko pa ipatapon ang mga basura mo sa labas!”

Ngunit bago pa makahakbang si Troy para itulak ako palabas, biglang sumayaw sa panginginig ang kanyang telepono sa ibabaw ng mesa. Kasabay nito, nag-ring din ang telepono ni Doña Carmen.

Mabilis na sinagot ni Troy ang tawag. “Hello, Chairman? Bakit po kayo napatawag nang ganitong oras—”

Napatigil si Troy. Ang kanyang mukha na kanina’y namumula sa kayabangan ay mabilis na namutla.

“Troy, binabawi ng Apex Global ang lahat ng shares, sasakyan, at properties na nakapangalan sa’yo. Terminated ka na bilang Vice President effective immediately dahil sa gross misconduct,” sigaw ng boses sa kabilang linya na narinig ng lahat dahil sa lakas nito. “At ang pautang ng pamilya mo sa bangko ng kumpanya na limampung milyon? Kina-cancel na ang extension. Kailangan ninyong bayaran ‘yan sa loob ng dalawampu’t apat na oras o aarestuhin kayo sa kasong fraud!”

“A-ano? Bakit?! Sino ang nag-utos niyan?!” pautal-utal na sigaw ni Troy habang nangangatog ang mga tuhod.

Bago pa makasagot ang tumawag, dahan-dahan kong inilabas ang aking pangalawang telepono—ang black titanium phone na para lamang sa Chairwoman ng Apex Global Empire—at sinagot ang pumasok na incoming call.

“Yes, Board Director. Ako ang nag-pasa ng Protocol 7,” malamig kong sabi habang nakatitig kay Troy. “Pakipadala na rin ang mga abogado at pulis sa mansyon ng mga Cruz sa Forbes Park. Ngayon din.”

Nalaglag ang basong hawak ni Valerie. Napahawak sa kanyang dibdib si Doña Carmen at napaluhod sa sahig, habang si Troy ay nanlaking mga matang nakatitig sa akin—puno ng matinding panlulumo at pagsisisi.

Isinuot ko ang aking dry jacket, tumalikod, at naglakad palabas ng kanilang mansyon nang may buong dangal. Ang maliligayang araw ng mga matapobre ay tuluyan nang nagwakas.