Kinabukasan, maaga akong nagpatawag ng isang
pormal na pagtitipon sa hapag-kainan. Pinilit ko si
Isabel na bumaba at maupo sa tabi ko, sa mismong
upuan na madalas ay inookupa ni Lianne.
Noong taong na-diagnose ako na may stage 4 cancer, ikinasal ang anak kong si Isabel sa isang mayamang CEO na si Anton.
Akala ko, magiging payapa at masaya ang buhay niya habang-buhay.
Ngunit isang taon lang ang lumipas, bumalik sa Pilipinas ang “First Love” ni Anton—si Lianne.
Dahil sa panggigipit nila, dumanas ng matinding depresyon si Isabel.
Kahit pitong buwang buntis, sapilitan siyang pinainom ng alak ni Lianne sa isang party.
Sa sobrang galit at sakit, nalagutan ako ng hininga sa ospital.
Ngunit pagmulat ng aking mga mata, nagising ako sa katawan ng… Mama ni Anton!
Sinipa ko nang malakas ang pinto ng VIP room sa bar at nakita ko si Lianne na nakangiting lumalapit sa akin.
“Tita, bakit po kayo nandito?”
1
Biglang tumahimik ang buong paligid. Lahat ng mata ay nakatuon sa akin.
Nanatiling nakapaskil ang ngiti sa mukha ni Lianne.
“Si Anton po ba ang nagpasundo sa inyo sa akin?”
Hindi ko siya pinansin. Direkta ang tingin ko sa sofa.
Ang anak kong si Isabel, na pitong buwang buntis, ay hawak-hawak ng ilang lalaki habang sapilitang pinapainom ng alak. Basa na ang damit niya sa tumatapon na wiski.
“Bitawan niyo siya.”
Napatigil ang lalaking may suot na floral na polo at napatingin kay Lianne.
Lumapit si Lianne at hinawakan ang braso ko.
“Tita, talo lang po sa laro si Isabel kaya siya pinaparusahan.”
“PAKKK!”
Isang malakas na sampal ang iginawad ko sa kaniya.
“Sino ang tinatawag mong Tita?!” – malamig kong sabi.
“Si Isabel ang legal na asawa ni Anton at pormal na manugang ng pamilya namin. Ikaw, anong papel mo?”
Namilog ang mga mata ni Lianne sa gulat habang hawak ang kaniyang namumulang pisngi.
Hindi ko na siya tinignan pa at nag-utos ako nang mariin.
“Uulitin ko—bitawan niyo siya.”
Namula ang mga mata ni Lianne, nagkunwaring kawawa.
“Si Isabel naman po ang may gusto… tsaka konting alak lang naman, wala namang mangyayari sa baby…”
“Konting alak? Isang basong wiski ‘yan!”
Gusto kong sumabog sa galit tuwing naiisip ko ang ginawa nila sa anak ko.
Tinignan ko ang bahagyang umbok ng tiyan ni Lianne.
“Buntis ka rin, ‘di ba? Kung ganoon, ikaw ang uminom niyan para kay Isabel.”
“Ano?! Hindi maaari!”
Gulat na napaatras si Lianne.
“Ma! Anong ginagawa niyo?!”
Dumating si Anton sa pinto.
Agad na tumakbo si Lianne sa kaniya, umiiyak.
“Anton, naglalaro lang naman kami ni Isabel, hindi ko alam bakit galit na galit ang Mama mo…”
“Ma, laro lang ‘yun. Masyado kayong seryoso.”
Niyakap ni Anton si Lianne at pinatahan ito.
Mula simula, hindi man lang niya tinignan ang asawa niyang si Isabel na nakasalampak sa sofa.
Nanlamig ang puso ko.
Ito ba ang lalaking pinagkatiwalaan ng anak ko?
Ito ba ang huling hiniling ko sa Diyos bago ako mamatay—na sana ay alagaan niya si Isabel?
Malamig akong nagsalita.
“Isang beses ko lang sasabihin ‘to.”
“Kapag may nangyaring masama kay Isabel at sa apo ko—hindi ko kayo mapapatawad!”
2
Inuwi ko si Isabel sa mansyon at inutusan ang mga katulong na asikasuhin siya.
Ngunit nagulat ako nang dalhin ng katulong si Isabel sa dulo ng pasilyo at buksan ang pinto ng bodega—ang tambakan ng basura at lumang gamit. Doon siya itutulak papasok.
Nangunot ang noo ko. Ang baho ng paligid ay sumusulasok sa ilong ko.
“Anong ginagawa niyo?”
Nagtatakang tumingin ang katulong sa akin.
“Madam, dito po talaga ang kwarto ni Ma’am Isabel.”
Nanigas ako sa kinatatayuan ko.
Dito nakatira ang anak ko sa bahay na ito?
Isang maliit na folding bed sa tabi ng dingding.
Sa gitna ng lamig ng aircon sa mansyon, isang manipis na kumot lang ang gamit niya.
Kilala ko ang kumot na iyon—ito ‘yung gantsilyo na ginawa ko para sa kaniya bago siya ikasal.
Siya ang legal na asawa, pero dito siya natutulog?!
Pinigil ko ang panginginig ng boses ko.
“Ihanda niyo ang pinakamalaking kwarto sa second floor na nakaharap sa garden. Ngayon din.”
“Pero Madam, doon po nakatira si Ma’am Lianne…”
“Ilabas ang gamit niya! Ngayon din!”
Mabilis na kumilos ang mga katulong.
Hindi nagtagal, nalinis ang marangyang kwarto.
Saktong pagdating ni Lianne sa bahay ay nakita niya ang mga gamit niya sa labas.
“Sandali! Sinong may sabi na ilabas ang gamit ko?!”
Ngunit walang sumasagot sa kaniya. Takot ang lahat sa akin.
Tumingala si Lianne at nakita ako sa itaas.
Huminga siya nang malalim at nagkunwaring mabait. Hinawakan niya ang tiyan niya.
“Tita, anong ginagawa niyo? Alam niyo namang dala-dala ko ang anak ni Anton…”
“Kapag itinapon niyo ang gamit ko, hindi ba kayo natatakot na magalit si Anton?”
Tinignan ko siya nang diretso.
“Buntis din si Isabel.”
“At ang anak niya ang tanging legal na tagapagmana ng pamilyang ito.”
Tumawa nang mapait si Lianne.
“Si Isabel? Karapat-dapat ba siya?”
“Pinakasalan lang siya ni Anton dahil kailangan niya ng pera pampagamot sa nanay niyang may cancer. Naawa lang si Anton sa kaniya.”
“Ngayong patay na ang nanay niyang basura, wala na siyang silbi… dapat lang siyang layasan.”
Bawat salita ni Lianne ay parang kutsilyong sumasaksak sa puso ko.
Kaya pala nagpakasal ang anak ko kay Anton…
Palaging sinasabi ni Isabel sa akin na mahal niya si Anton, na masaya siya.
Pinagtatakpan niya ang lahat ng sakit para lang hindi ako mag-alala sa banig ng karamdaman.
Nadiin ang kamao ko.
Nagpatuloy si Lianne sa pagyayabang.
“Ang bahay na ito ay pagmamay-ari ni Anton. At ako ang mahal niya. Si Isabel? Laruan lang siya na matagal nang pinagsawaan. Bakit niyo siya pinagtatanggol?”
Napangisi ako.
“Gusto mong pumasok sa pamilyang ito? Kahit pumayag si Anton, wala siyang magagawa kung hindi ako ang papayag.”
Magpoprotesta pa sana si Lianne nang biglang bumukas ang pinto.
3
Dumating si Anton at nakita ang gulo sa sala.
“Anong nangyayari dito?”
Umiyak agad si Lianne at yumakap sa kaniya.
“Wala ‘to, Anton… misunderstanding lang.”
“Maganda naman daw ang sikat ng araw sa kwarto ko, kaya dapat lang ibigay kay Isabel.”
“Nabanggit ko lang na medyo nalulungkot ako kasi biglaan, baka nagalit si Tita sa akin.”
Galit na tumingin sa akin si Anton habang inaalo si Lianne.
“Ma, sabi ko naman sa inyo, kung may galit kayo, sa akin niyo ibuhos. Huwag kay Lianne.”
“Kung gusto niyo siyang ilipat ng kwarto, pwede naman nating pag-usapan nang maayos.”
“Pag-usapan nang maayos?”
Itinuro ko ang bodega sa dulo.
“Ito ba ang resulta ng ‘maayos na pag-uusap’? Ang patirahin ang asawa mong pitong buwang buntis sa tambakan ng basura?”
Naiwas ng tingin si Anton.
“Kung ayaw niya doon, pwede siyang lumipat sa ibang guest room. Bakit kailangang kwarto pa ni Lianne?”
“Kailangan? Inilalagay ko ang asawa mo sa pinakamagandang kwarto ng bahay na ito. May problema ba doon?”
Hindi nakasagot si Anton.
Maya-maya, bumulong siya.
“Pero mas malaki na ang tiyan ni Lianne…”
Halos matawa ako sa sobrang galit.
“Anton, ang asawa mo ay pitong buwan nang buntis!”
“Hindi pa kayo isang taon kasal, pero ang kabit mo ay manganganak na agad? Nasaan ang dangal mo?”
Namula sa hiya si Anton.
Hinawakan ni Lianne ang kamay ni Anton at nagmalinis.
“Huwag ka nang makipag-away sa Mama mo dahil sa akin. Okay lang ako, kahit saan ako matulog basta ligtas kayo ng baby natin.”
“Mama mo siya, susunod na lang ako.”
Lalong naawa si Anton sa kaniya.
“Dito ka na sa master’s bedroom matulog kasama ko.”
Nagulat si Lianne, pero tumango rin habang may nakakalokong ngiti sa akin.
“Sa bahay na ito, ako pa rin ang masusunod,” hamon ni Anton sa akin bago sila pumasok sa kwarto.
Hindi ako kumibo. Pinanood ko lang silang pumasok.
Nang tumahimik ang lahat, umakyat ako sa bagong kwarto ni Isabel.
Tulog na siya, pero kahit sa panaginip ay nakakunot ang kaniyang noo.
Naupo ako sa tabi niya at hinawakan ang malamig niyang kamay.
“Ma…” bulong niya sa panaginip.
“Andito si Mama, Isabel. Andito na ako.”
Nang makita ko ang mga pasa sa braso niya na pilit niyang itinago sa mahabang manggas, nadurog ang puso ko.
May mga bago, may mga luma. Lahat ay galing sa pagmamaltrato sa kaniya sa bahay na ito.
Tumingin ako sa pinto ng master’s bedroom kung saan naririnig ang tawanan nina Anton at Lianne.
Anton… Lianne…
Maghanda kayo.
Lahat ng sakit na ibinigay niyo sa anak ko…
Ibabalik ko sa inyo.
Nang may kasamang interes.
Walang makakatakas.
Kinabukasan, maaga akong nagpatawag ng isang pormal na pagtitipon sa hapag-kainan. Pinilit ko si Isabel na
bumaba at maupo sa tabi ko, sa mismong upuan na madalas ay inookupa ni Lianne.
Pagdating ni Anton at Lianne na magkahawak-kamay, agad na tumalim ang tingin ni Anton nang makita ang
asawa niya sa “pwesto” ng kaniyang paboritong babae.
“Ma, ano na naman ‘to? Sabi ko sa inyo, huwag niyo nang guluhin ang kaayusan dito,” bulyaw ni Anton.
“Kaayusan?” nakangiti kong tanong habang dahan-dahang hinihiwa ang pagkain. “Mula ngayong araw,
magkakaroon ng bagong patakaran sa pamamahay na ito. Bilang tunay na may-ari ng korporasyon at ng lupang
tinitirikan ng mansyong ito, binabawi ko ang lahat ng pribilehiyong ibinigay ko sa iyo, Anton.”
Nanigas si Anton. “Anong ibig niyo pong sabihin?”
Ang Pagbawi sa Kapangyarihan
Inilapag ko ang isang makapal na folder sa mesa. “Lahat ng credit cards mo, frozen na. Ang posisyon mo bilang
CEO? Isang pirma ko lang, matatanggal ka. At ikaw, Lianne … ”
Lumingon ako sa kaniya na ngayon ay unti-unti nang namumutla. “Dahil ang kapal ng mukha mong manirahan
dito, sisingilin kita ng upa. Mula sa araw na ito, bawat sentimong ginastos mo sa pamilyang ito ay kailangang
bayaran. At dahil ‘hindi ka naman pamilyaʼ tulad ng sabi mo kagabi, wala kang karapatan sa kahit anong luho
rito.”
“Anton! Panoorin mo lang ba ang Mama mo na gawin ito sa atin?” iyak ni Lianne.
“Ma, hindi niyo pwedeng gawin yan! Paano ang negosyo?” sigaw ni Anton.
“Ang negosyong pinalago ko bago pa kita ipanganak? Kaya kong patakbuhin ‘yan nang wala ka. Ngunit may isa
pang kondisyon,“ tumingin ako kay Isabel na gulat na gulat sa mga nangyayari. “Magsasampa si Isabel ng kaso ng
adultery at psychological abuse laban sa inyong dalawa. At ako ang tatayong pangunahing saksi.”
Ang Katotohanan sa Likod ng Buntis
“Hinding-hindi magagawa ni Isabel ‘yan! Mahal niya ako!” giit ni Anton.
Ngumisi ako nang masama. “Sigurado ka? Isabel, anak … ipakita mo sa kaniya.”
Dahan-dahang inangat ni Isabel ang kaniyang manggas, ipinakita ang mga pasa at sugat. Ngunit hindi lang iyon.
Inilabas ko ang isang medical report mula sa ospital na kinuha ko kaninang madaling-araw.
“Anton, nalaman ko rin na ang ‘baby’ na ipinagmamalaki ni Lianne? Isang buwan na itong ‘fetal death’ dahil sa
kapabayaan niya at sa sobrang pag-inom ng gamot na pampaganda. Itinatago niya lang ito para hindi mo siya Nabitawan ni Anton ang kaniyang tinidor. Tumingin siya kay Lianne na ngayon ay nanginginig na sa takot. “L-
Lianne? Totoo ba?”
“Hindi! Nagsisinungaling siya! Galit lang sa akin ang Mama mo!”
Ang Matamis na Hustisya
“May ultrasound machine sa klinika sa baba. Gusto mo bang i-verify natin ngayon din?” hamon ko.
Hindi nakasagot si Lianne. Doon na tuluyang nagdilim ang paningin ni Anton. Ang lalaking inakala niyang
kakampi ay siya palang unti-unting pumapatay sa kaniya sa pamamagitan ng kasinungalingan.
“Palayasin niyo siya!” sigaw ni Anton. “Lianne, lumayas ka!”
“Sandali,” pigil ko. “Hindi lang siya ang aalis. Isasama mo ang lahat ng gamit mo, Anton. Dahil sa mansyong ito,
tanging ang legal na asawa at ang aking tunay na apo lang ang mananatili. Nagpakasal ka para sa pera
pampagamot sa nanay ni Isabel? Ngayong patay na siya, wala ka na ring silbi sa bahay na ito.”
Sa isang iglap, ang makapangyarihang CEO at ang kaniyang “First Love” ay nakatayo sa labas ng gate, bitbit ang
kanilang mga gamit sa gitna ng init ng araw. Walang pera, walang kotse, at walang dangal.
Binalikan ko si Isabel sa loob. Niyakap ko siya nang mahigpit.
“Isabel, malaya ka na. At pangako, hinding-hindi na nila masasaktan ang puso mo … dahil ang nanay mong inakala
nilang basura, ay bumalik para maging reyna na magtatanggol sa iyo.“
